jan fokke hazestedenpad 118

Trailavonturen in Coronatijd

Corona maakt me moe. Wat helpt is rennen. Wat niet helpt is 8 maanden blessureleed na een weinig zachtzinnige aanraking met een wielrenner. Aldus klooide ik aan. Rende een weekend met vrienden 43 en 27, maar niet van harte. Nu was ik het zat. Met Sabine en 6 anderen zou ik de Aconcagua, de hoogste berg van Zuid Amerika gaan beklimmen in februari, maar ook dat werd door een virus verijdeld. Licht gefrustreerd keek ik Sabine aan en we besloten tot de Duinhopper, 220k non stop van Hoek van Holland naar Den Helder, in het weekend van 14, 15 en 16 januari.

Aldus appten we elkaar de week ervoor. Ik met de opmerking dat ik zou gaan trainen en via Marktplaats nieuwe schoenen had gekocht voor 15 euro. Sabine dat ze in december een keer 50 had gelopen.

Na een dag bezinning appt Sabine of het niet van enige realiteitszin zou getuigen als we eerst eens iets korters zouden lopen? We hebben immers ook nog nooit samen gelopen. We kennen elkaar niet. Nu ben ik best vatbaar voor zinnige feedback en aldus besloten wij tot het Hanzestedenpad.

118k Hanzestedenpad

by team whisky en cognac

Ik werk nog wel eens voor Wandelkrant Te Voet en daar kwam dit illustere pad naar boven, een 124 kilometer lang pad van Kampen naar Doesburg. Je volgt de IJssel, wandelt over grasduinen en struint door uiterwaarden. Nu word ik al opgewonden van het woord struinen, maar ik lees ook nog dat ik me de koning te rijk zal voelen op de prachtige, beschutte landgoederen. Na het laatste debacle van onze koning die op vakantie ging, wil ik me wel eens koning voelen.

Aldus rost Sabine alle dagettappes in haar GPS-handheld en om 8.53 nemen we de IC in Dieren richting Kampen. Ik kom met de trein naar Dieren en heb door de anticipatie enige nood. Gelukkig kent Dieren een riant toilet (ik vertel dit want het toilet speelt later een rol, mijn hoge nood is irrelevant). Sabine komt met haar kar naar de P+R. We zien dat deze van 1 tor 5 snachts niet toegankelijk is, maar onze planning is dat we pas later zullen arriveren.

Klokslag 10 landen we op Kampen. Aan de overzijde van het water de stad, maar wij blijven aan deze oever en na een jolige highfive begint ons loopje. Via weidevogelgebieden met veel gakkende gansbeestjes lopen we over de dijk naar Zwolle. Het voelt wat neuzelig te bedenken dat we daar net waren en overstapten van NS naar Blauwnet. Deze eerste etappe leek het saaiste, maar als je elkaar niet kent, kun je goed kletsen en schuiven kilometers snel onder je door.

Bij Zwolle steken we onder de spoorbrug door en via drassige dijken kuieren we al snel langs Hattem dat aan de overzijde ligt. Na vier uren tijd voor een brunch van poffertjes, Franse kaasjes, koffie en chocolade. Ultralopen hoeft geen afzien te zijn immers. Aan de picknicktafel één oude dame. Ik verexcuseer me dat we haar rust verstoren en ondanks het feit dat de eenzaamheid van haar afstraalt, merkt ze inderdaad op dat ze er net zit. Ofwel: loop fijn door.

Maar na enkele minuten ontdooit ze terwijl wij in enkele minuten bevriezen. Ze blijkt haar muts kwijt te zijn en nee, dat helpt het humeur vast niet. Soms heb je dat, dat dames hun muts kwijt zijn. Wij hebben hem niet gezien op de dijk. Sabine biedt haar kaasjes aan, ik poffertjes. Ze hoeft niks. Of toch een kaasje. En ze wil ook wel een paar poffertjes. Pfff, van je muts kwijtraken krijg je honger. Vrijpostige oude tante, lol.

Na tien minuten breken we op vanwege de kou. Ik krijg mijn handen nauwelijks weer opgewarmd. Enkele sneeuwvlokken dalen al de hele ochtend op ons neer. Het lopen gaat makkelijk en Sabine trekt bekijks in rokje en kuitstukken. Dat vind ook ik aan de koude kant. Jolig hobbelen we voort langs een moeder met kleintje. Kleintje vraagt: Wat doen die? Intelligente vraag voor haar lengte. Zo vroeg een ventje me ooit waarom ik een (start)nummer had. ‘Dan kunnen ze me eruit pikken.’ Loopeigenaardigheden.

Bij Olst een natuurgebiedje waar we een lus doorheen maken met leuke loopbrug. Er volgt een klein gat waar we patat halen. Toch schraal om dat in een bushokje op te vreten. Koud ook. 3,5 minuten zijn voldoende.

Niet veel later begint het te schemeren. Sabine heeft net als ik de ogen van een veertiger. ‘Jan, welke plaatsnaam staat hier in het scherm van de GPS?’ ‘Beginpunt’. Het kan ook aan de kou liggen.

Op 40k komt Edgar, een vriend van Sabine, ons tegemoet. Hij loopt mee terug naar zijn auto die bij Deventer staat. Met Edgar hebben we nog een ander mooi loopavontuur staan later dit jaar. Door zijn afleiding vliegen weer tien kilometers onder ons door.

In Deventer zoeken we de Lidl op. We hebben het briljante plan om romantisch te dineren en daar hoort een klein flesje wijn bij. Aldus kuieren we met wijn op de rug over de boulevard van Deventer. Formeel moeten we met het pontje maar dat is gezien het tijdstip uit de vaart dus pakken we de brug.

Een half uur verder komen we een heerlijk bankje tegen op 65k. Tijd voor kledingwissel en diner. De kleding doet goed maar binnen minuten zijn we verkleumd tot op het bot. De wijn was een jolige idee, de uitvoering is belabberd. Wijn tegen het vriespunt wegklokken en doorrr

Inmiddels zijn we nogal stijf, om niet te zeggen dat rigor mortis is ingetreden. Minutenlang strompeljoggen we tot de olie in het systeem weer stroomt en de pootjes warm worden. Toch blijft het wel doorlopen. Niet hard, maar gestaag. De kou doet zijn werk en inmiddels is het spelletje niet de afstand maar het niet onderkoeld raken. En dat terwijl we mooi stabiel weer hebben zonder veel wind. Na 13 uur bewegen daalt je kerntemeperatuur razendsnel als je niet blijft bewegen. Tijdens de hele tocht pauzeren we ongeveer 4x 10 minuten. Langer kan eenvoudigweg niet.

22 kilometer verder doen we Zutphen aan. De prachtige monumentale panden aan de kade lachen ons toe. Mijn vader groeide hier op en ik kwam er vaak bij mijn opa en oma, een heerlijke stad. Langs het water steken we onder de spoorbrug door. Dieren nog 12 kilometer, maar dat is een trompe d’euil, ofwel Gelul.

Nu komen we in een fase van gebiedjes-aandoen-via-lusjes en zo weten ze van de 6 kilometer naar Brummen er 15 te maken. Links, rechts, bruggetje, links, rechts, rechts… gevoelsmatig raken we enkel verder van ons doel. Een morbide humor maakt zich van ons meester terwijl we dolen door de nachtelijke stilte. Grijze ganzen gakken, een uil gaat tekeer, terwijl we een sinister park aandoen met oude bomen waarvan de stammen felgroen naar de hemel rijzen, in het licht van onze hoofdlampen. Het doet spookachtig aan en de uil versterkt dat. Soms schrikken we van een eend die opvliegt, of is het toch een andere entiteit in de duisternis.

Opeens een picknickbank. Even eten en drinken. Sabine is wat stil. Met name drinken doen we te weinig. Ik heb klam zweet. Geen echte dip, maar wel een wegtrekker. Stukken chocolade, cola en een gel redden me. ‘ Ik ben er weer!’, roep ik na een flinke boer. En doorrr….

De humor wordt harder, het gezwets neemt toe, waar blijft dat achterlijke Brummen. Uren lopen we door duistere landerijen en geen lichtje te bekennen. Bij ieder lichtje brul ik Brummen en slaat Sabine het vakkundig de kop in. Broederschap in lijden.

Na Brummen de laatste etappe naar Dieren. Ook een lusjesdrama. Langzaamaan zijn we er wel een beetje klaar mee. 118 is een prima voorbereiding op 220k. Je moet immers niet overdrijven, toch?

We speedhiken Dieren binnen. Jammer dat het station aan de andere kant van dit onmetelijke lintdorp ligt. Het duurt en het duurt, tot we dan eindelijk – en ik had nooit durven dromen dat ik dit zou zeggen – van blijheid vervuld een NSlogo zien opdoemen.

Het is 4.15 uur. Bidden dat de P+R toegankelijk is anders moeten we 45 minuten in het grote NStoilet doorbrengen waar ik vanochtend al eerder zat. Gelukkig neemt de lift ons mee naar de blauwe bolide van Sabine. We kleden ons snel om. Prachtig hoe alles in vertraging lijkt te gaan na 17 uur op de been. Je sokken uitdoen kost minuten, vloeken op je right die om een enkel blijft plakken waarna je in kramp schiet en omdondert.

Toch zitten we niet veel later in een droge set kleding achterin de auto in de hondenmand met een flesje whisky. Goed avontuur met gelijkgestemde trailbuds. Op naar meer!

Meer info: https://www.visithanzesteden.nl/Hanzetip/1377/hanzestedenpad/

TOP