Een warme uitdaging

Maasdal trail: struinen door de gloeiende duinen

Eerlijk is eerlijk: toen ik zag dat het op de dag van de Maasdal trail meer dan 30 graden zou worden, heb ik me eens achter de oren gekrabd en mezelf afgevraagd of het wel verstandig zou zijn om te starten. Van links en rechts kwam een afkeurend geluid. Wie gaat nou sporten met deze extreme temperaturen? De mensen die mij voor gek verklaarden zijn mensen die ongetraind zijn, dan wel niet aan sport doen, en daar zat nou precies de crux. Dat heet echter niet dat een getraind mens niks kan overkomen. Je verstand gebruiken blijft essentieel. Om te weten waar je grens daadwerkelijk ligt moet je deze soms opzoeken. Ook in minder gunstige omstandigheden. 

De organisatie van Trailrunnen.nl probeerde me gerust te stellen door me tijdig van een pdfje met voorzorgsmaatregelen te voorzien. Een van de tips was het gebruik van ORS; een mengsel van zouten en druivensuiker dat men oplost in water en helpt tegen uitdroging. Ik heb meteen een doosje bij Kruidvat gehaald en ben op donderdag al begonnen met het innemen van het poeder. In de aanloop naar het event heeft de organisatie nog regelmatig de voorzorgsmaatregelen online gedeeld en ook tijdens de briefing wordt heel duidelijk gemaakt dat dit niet de dag is om een persoonlijk record te lopen. Vlak voor de start geeft Cor zijn laatste tips en adviezen; als je jezelf wil verkoelen met water: eerst je polsen en enkels, neem water mee, en: je bent stom als je niet even bij het Quin, volgens de boswachter het mooiste gebied van de route, stil blijft staan. Hij roept op het vooral rustig aan te doen, te genieten van de omgeving en oog te hebben voor de medelopers. 

Mijn rugzak zit vol met Isostar/ORS en gelletjes en Geraldine heeft er bij aankomst ook nog een magnesium shot en energy reep van Bye! bij gepropt. Ik weet dat ik op mijn korte afstand zeer waarschijnlijk onnodige ballast met me meezeul, maar dit is nog niks vergeleken met een andere trailrunner die bewust loopt met extra gewicht. Petje af! Een goede voorbereiding is het halve werk. Met zo’n goedgevulde tas vertrek ik toch een stuk relaxter. 

We starten zoals altijd om 11.30 uur. Het korte stukje asfalt waar we op de heen en terugweg over lopen is eigenlijk niet noemenswaardig want de Maasdal trail is echt een off road route. In de bossen wordt gauw duidelijk dat iedereen braaf naar Cor heeft geluisterd; het is te merken dat men het wat rustiger aan doet. De eerste traktatie volgt al snel met een uitkijk over de Zevenboomsven. Ik blijf even staan om een foto te maken en me te vergapen aan een prachtig uitzicht. De route vervolgt zich over open uitgestrekte gebieden waar je goed kunt zien hoe droog het eigenlijk is. De grassen zijn overwegend dor en geel, maar er zit nog wel kleur in de bomen. De lucht is hier helder blauw met dikke romige witte wolken en de zon staat pal aan de hemel. Gelukkig is de omgeving zo speciaal dat, ook al is het bijzonder heet, het geen marteling is om hier te lopen. Langzaam stap ik verder door het mulle zand. Bij de uitkijktoren van de Afferdense Duinen (waar ik zelf niet omhoog ben geklommen) is goed te zien hoe de startende groep uiteen is gevallen. Ik zie trailrunners in de verte voor me, en ook achter me lopen mensen, ieder nu lekker in zijn eigen tempo. Omdat ik alleen loop is het toch wel fijn om te weten dat ik niet helemaal alleen onderweg ben, want buiten de trailrunners is er slechts een enkele wandelaar te bespeuren. Wanneer ik verder loop kom ik Albertine tegen die vandaag voor de foto´s zorgt. Ik vraag haar nog even voor de zekerheid of ik rechts moet afslaan. Ik heb weliswaar een horloge met gpx maar ik heb het me nog niet geheel eigen gemaakt. Later zou blijken dat ik ook gewoon m´n ogen goed mag gebruiken want toen het lijntje op mijn horloge aangaf dat ik rechtdoor moest en er geen pad te bekennen was (en ik Cor al verdacht van een twist in the game), zag ik zowaar een knal oranje pijltje van de organisator over het hoofd… 

We blijven nog even in de volle zon lopen… Ik nader het Quin; een prachtig stukje natuur dat zich kenmerkt door vennen en heidevelden en waar je even verkoeling kunt gaan zoeken. Ik heb me laten vertellen dat je hier normaal gesproken langharige bokjes kunt vinden maar die liggen me waarschijnlijk vanuit een schaduwrijk plekje te observeren. Ik vervolg mijn pad en geniet van alles om me heen en maak filmpjes om me eraan te herinneren dat ik hier zeker nog eens moet terugkomen. Na het Quin lopen we over een grindpad. Hoewel dit naar mijn beleving een vrij lang stuk is, is de schaduw hier meer dan welkom. De route buigt af naar een reeks vlakke bospaden waar het aanzienlijk aangenamer is. In dit gebied kom ik weer een andere loopster tegen, een Start2Ultra loopster, die deel uitmaakt van een groep die in de ochtend al vertrokken is voor een 40km milestone run. We lopen elkaar een paar keer voorbij terwijl we verderop het Esven, een leegstaand ven, passeren. Helaas heb ik geen foto gemaakt van dit fraai stukje natuur omdat ik nog enigszins probeerde in een ritme te komen. Ik had, ondanks mijn eigen voorzorg, toch last gekregen van hoofdpijn die pas in de loop van de volgende dag zou wegtrekken. 

Bij de afbuiging op de Bosweg mogen we nog een stukje omhoog. De grond is wat vaster en makkelijker om door te komen. Links en rechts zijn er wilde frambozenstruiken te bespeuren en hier staat de zon weer loodrecht op mijn kop. De ultraloopster to be kom ik niet meer tegen, maar ik hoor dat er “beneden” me nog lopers zijn. Het laatste gedeelte van de route eindigt met singletracks waar ik mijn vingers bij aflik. Het geurige bos ruikt fantastisch en ik waan me helemaal in mijn element. Na het vaste zand is het hier wel nog even oppassen geblazen, want de kronkelende wortels zijn, in combinatie met de dennenappels en de schitterende zon, niet altijd goed te bespeuren. Toch heb ik geen enkele keer de grond hoeven kussen ;).

Na 11,8km zit het erop. Ik ben één gelletje en een halve liter sportdrank lichter. Bij de finish staat Geraldine met de tuinslang klaar. Menig loper maakt daar dankbaar gebruik van. Het is goed te zien dat een trail onder deze fikkende omstandigheden geen kattenpis is. Omdat ik me niet oververhit voel, maar wel verkoeling kan gebruiken, accepteer ik de koude natte buff die Geraldine me zorgzaam op mijn nek legt. Het lopen in de hitte is me, tegen de verwachting in, toch meegevallen. Er is goed gezorgd voor en door elkaar. Op het terras van Boscafé ´T Rimpelt wordt gezellig nagekletst over de diversiteit van de trail en het “afzien” in de zon. Voor de een waren de temperaturen toch te extreem, een ander besluit zich op te lappen en verder te gaan. Hoe of wat je ook gedaan hebt tijdens de Maasdal trail; die Thrive (sport bier) was welverdiend! Ik keer huiswaarts met een meer dan tevreden gevoel en met mijn allergrootste supporter en steun: mijn moeder. Thank you!!! Tot de volgende keer! 

TOP